Ates birgün suyu görmüs yüce dagların ardında..
Sevdalanmıs onun deli dalgalarına...
Hırcın hırcın kıyılara vurusuna...
Yüregindeki duruluga...
Demişki Suya: "Gel Sevdalım ol..Hayatıma anlam veren mucizem ol."
Su dayanamamıs Atesin gözlerindeki sıcaklıga.."Al",demiş,"Yüreğim sana armağan."Sarılmış Ateş ile Su birbirlerine..Sıkıca,kopmamacasına..
Zamanla Su Buhar olmaya,Ates ise kül olmaya başlamış...
Ya kendisi yok olacakmış yada Aşkı..
Baştan alınlarına yazılmış olan kaderide,Yüreğindeki kederide alıp gitmiş uzak diyarlara Su..Ateş kızmış,Ateş yakmış ormanları, aramış Suyu diyarlar boyu..
Günler boyu..
Geceler boyu..
Birgün gelmiş Suya varmış yolu..Bakmış o duru Gözlerine Suyun,biraz kırgın biraz hırcın..
Ve o an anlamış;
Aşkın bazen gitmek oldugunu ama gitmenin yitirmek olmadıgını..Ates durmus,susmus,sönmüs aşkıyla..İşte ozamandan beridir ki;
Ates Sudan,Su Atesten kacar olmus...
Ateşin yüreğini sadece Su,Suyun yüreğini sadece Ateş alır olmuş....
